12/07/2026
Goedemorgen op deze mooie morgen, lieve mensen! ❤️
Ik krijg de laatste tijd ontzettend veel berichten met vragen over hoe het met mij gaat en wat er precies is gebeurd. Daarom heb ik besloten om vandaag, eenmalig, mijn verhaal te vertellen.
Drie jaar geleden kreeg ik een klein bultje achter mijn oor waar ik last van had. Ik ben ermee naar de huisarts gegaan en werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een scan en bloedonderzoek. De uitslag was goed: er was niets aan de hand.
Een jaar later werd de pijn erger. Ik ging opnieuw naar de huisarts en werd weer doorgestuurd naar het ziekenhuis. Wederom waren alle onderzoeken goed. Er werd gedacht dat de klachten door mijn zware werk kwamen. Daarom werd ik doorgestuurd naar de fysiotherapeut, waar ik ook dry needling kreeg. Helaas hielp niets en de pijn werd alleen maar erger. Ik moest het rustiger aan doen met mijn werk. Vier weken heb ik rustig aan gedaan, maar ook dat bracht geen verbetering.
Om een lang verhaal kort te maken: het afgelopen jaar sliep ik 's nachts bijna niet meer van de pijn.
In februari ben ik uiteindelijk opnieuw naar de huisarts gegaan. Ik heb aangegeven dat de pijn alleen maar erger werd en dat er nu echt iets moest gebeuren. Ik werd direct doorgestuurd naar het Ommelander Ziekenhuis. Daar namen ze bloed af en haalden ze pus uit mijn oor.
Een week later kregen we de uitslag. Weer was alles goed.
Maar ik zei tegen de arts: "Dat kan niet. Ik voel dat er iets zit wat daar niet hoort."
Daarop zei de arts: "Oké, dan neem ik twee biopten."
Zo gezegd, zo gedaan. Dat was op een donderdag.
Op maandag 16 maart 2026 was ik gewoon aan het werk. Ineens werd ik gebeld door het Ommelander Ziekenhuis. Ze vertelden dat het goed mis was. Ik bleek een zeer zeldzame vorm van kanker te hebben en werd met spoed overgeplaatst naar het UMCG.
Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Ik zakte bijna in elkaar van verdriet.
Zo snel als ik kon ruimde ik mijn spullen op om naar huis te gaan en het mijn gezin te vertellen. Er ging van alles door mijn hoofd. Ik kon niet wachten tot ik thuis was en belde huilend mijn vrouw Marleen op. Ik vertelde haar dat ik heel ziek was.
Ook zij kon het niet geloven.
Drie jaar lang had ik pijn gehad. Ik was altijd doorgegaan, voelde me verder goed en ineens bleek ik een hele zeldzame vorm van kanker te hebben...
Voordat ik het wist zat ons huis vol met familie en vrienden om ons te steunen. 🙏❤️ We huilden samen, praatten veel en konden nauwelijks bevatten wat we net hadden gehoord.
De volgende ochtend werden we direct gebeld door het UMCG. We konden die donderdag al terecht.
Die eerste afspraak vergeet ik nooit meer.
Marleen en ik zeiden onderweg weinig tegen elkaar. We waren ontzettend zenuwachtig.
Toen werden we binnen geroepen. Voor het eerst ontmoette ik mijn arts, dokter Halmos.
Hij zei:
"Meneer Loorbach, u heeft inderdaad een zeer zeldzame vorm van kanker. U bent pas de derde patiënt in twintig jaar tijd."
Ik antwoordde:
"Ik wist altijd al dat ik bijzonder was... maar niet zó bijzonder."
We moesten allebei even lachen.
Maar daarna brak ik.
Ik begon te huilen en smeekte dokter Halmos om mij te helpen. Ik zei dat ik nog wilde meemaken hoe onze zoons, Sem en Dani, later zelf kinderen zouden krijgen.
"Ik ben nog lang niet klaar om te gaan."
Het werd stil in de kamer.
Toen zei hij:
"Ik zal er alles aan doen." 🙏
Daarna volgden ontzettend veel onderzoeken, scans en gesprekken.
Een week later kregen we de uitslagen.
We waren doodsbang.
De arts zei:
"Meneer Loorbach, we hebben goed én slecht nieuws."
"Het goede nieuws is dat er géén uitzaaiingen zijn."
Ik begon meteen te huilen van blijdschap.
"Dank U wel, lieve God." 🙏
Maar daarna kwam het slechte nieuws.
Ik moest zo snel mogelijk geopereerd worden en daarna 33 bestralingen ondergaan.
De operatie stond eerst gepland op 22 april. Totdat ik werd gebeld dat er op 14 april een plek vrij was.
14 is mijn geluksgetal.
14 april.
Nog geen maand nadat we het nieuws hadden gekregen.
De dag van de operatie.
Marleen en ik reden om 06.30 uur naar het UMCG.
We waren er klaar voor.
Hoe eerder die tumor uit mijn hoofd was, hoe beter.
Toen ik wakker werd op de uitslaapkamer besefte ik dat de operatie achter de rug was.
De tranen rolden over mijn wangen toen ze mij vertelden dat de operatie goed was verlopen. 🙏🫶
Na een maand vol controles en afspraken brak de volgende stap aan: de bestralingen.
Ik werd overgedragen aan de afdeling Radiotherapie en maakte kennis met mijn nieuwe arts.
Dokter Jezus...
Hoe bijzonder is dat?
God is groot. ❤️🙏
Op woensdag 13 mei begon mijn eerste protonenbestraling.
Ik meldde me bij het Protonencentrum van het UMCG.
Ik was best zenuwachtig, maar dacht: wat moet, dat moet.
Ik ging op de behandeltafel liggen. Mijn op maat gemaakte masker werd op mijn gezicht geplaatst en ik werd vastgemaakt aan de tafel.
Dat was best heftig.
Iedere behandeling werd ik vanuit drie verschillende kanten bestraald.
In totaal heb ik 33 bestralingen gehad, vijf dagen per week.
Ik wil echt iedereen bedanken die er in deze periode voor ons is geweest.
Maar er is één persoon zonder wie ik dit nooit had gekund.
Marleen. ❤️
Wauw...
Wat ben jij een ongelofelijke topper.
Drie maanden lang ben je iedere dag met mij mee geweest naar het ziekenhuis.
Daarnaast zorgde je voor onze twee prachtige zoons, die allebei vijf dagen per week voetballen, naar school moesten en alle aandacht verdienden.
Je deed de boodschappen, het huishouden, kookte iedere dag, verzorgde de complete administratie van DSR Cleaning én stuurde alle collega's aan.
Lieve Marleen...
Ik ben jou voor eeuwig dankbaar.
Jij hebt mij laten zien wat ware liefde betekent.
In goede én slechte tijden.
Zonder jou was en ben ik niets.
You're the love of my life. ❤️
Ook wil ik iedereen van het UMCG ontzettend bedanken.
Voor de geweldige zorg, de liefde, de steun en de betrokkenheid.
Woorden schieten tekort.
Jullie zijn helden. 🫶🫶
Wonderen bestaan.
God is groot. 🙏
Ik ben de derde persoon in twintig jaar tijd met deze zeldzame vorm van kanker.
En het bijzondere is...
De tweede persoon, die deze ziekte dertien jaar geleden had, heb ik toevallig leren kennen tijdens het schoolvoetbal van mijn zoon Dani.
Hoe bijzonder is dat?
Er wonen ongeveer 18 miljoen mensen in Nederland.
Uit het niets raakten we aan de praat en bleek zij de tweede patiënt in twintig jaar tijd te zijn... en ik de derde.
Voor mij voelde dat als een enorme zegening.
Daardoor ben ik heel anders dit hele traject ingegaan.
Nog iets heel bijzonders:
Ik ben de eerste patiënt in Nederland die voor deze vorm van kanker protonenbestraling heeft gekregen.
De nieuwste vorm van bestralen.
Daarnaast werk ik mee aan onderzoeken, zodat toekomstige patiënten hier hopelijk iets aan hebben.
Ik kan nog zoveel meer vertellen.
Maar voor nu laat ik het hierbij.
Ik heb wonderen en zegeningen mogen meemaken.
Geloof me.
🙏❤️
Ik ben ontzettend dankbaar voor hoe alles is verlopen en hoe ik mij nu voel.
Soms kan ik nog steeds niet bevatten wat er allemaal is gebeurd.
Maar één ding weet ik zeker:
God is groot.
Lieve mensen...
Wees lief voor elkaar.
Maak mooie herinneringen.
Geniet van iedere dag.
Kijk naar elkaar om.
Heb wat meer geduld en begrip voor elkaar.
De wereld is veel te mooi om energie te verspillen aan onzin.
Er zijn in deze periode ontzettend veel mooie en liefdevolle mensen opgestaan.
Mijn dank is enorm en ik zal dat nooit vergeten. 🙏🫶
Maar ik heb ook geleerd dat sommige mensen, van wie je dacht dat het echte vrienden of familie waren, uiteindelijk zwaar zijn tegengevallen.
Dat hoort helaas ook bij het leven.
Life goes on. ❤️
God zegene jullie allemaal. 🙏❤️
