Frisse Kater B.V.

07/06/2026

Moderne kunst ...

06/06/2026

Enkele uren nadat ik ’s middags was gebeld, stond ik voor de ingang van een groot appartementencomplex. Een 22-jarige man had zijn polsen door­gesneden, en de restanten van het incident moesten zo snel mogelijk worden opgeruimd. Meer informatie kreeg ik niet van de opdrachtgever.

Toen ik het appartement binnenliep, wist ik niet wat ik zag. Dit leek niet op de zelfdodingen die ik gewend was, maar ¬eerder op een criminele afrekening waarbij iemand in stukken was gesneden. Alles, van de vloer tot aan het plafond, zat onder de bloedspetters en -vlekken. De badkuip was voor de helft gevuld met een donkerrood gekleurde vloeistof, vermoedelijk bloed vermengd met water.

Nog geen halfuur nadat ik met de reinigingswerkzaamheden was begonnen, klopte iemand op de voordeur. Toen ik opendeed, stond er een schoenloze, kaalgeschoren jongeman voor me met een levenloze blik. Fysiek was hij hier, maar mentaal begaf hij zich in een ander universum.

Afgaande op het bloedbad achter mij ging ik ervan uit dat de bewoner was ¬overleden. Ik vroeg de onbekende man of hij een vriend was van de overledene. “Overledene?” zei hij verbaasd. “Nee hoor, ik leef nog.” Ik schrok van zijn antwoord en was enkele seconden sprakeloos. Ik keek naar zijn armen en zag dat die vanaf polsen tot schouders in gaas waren gewikkeld. Potverdikke, dit was hem echt.

Nog nooit eerder had ik een poging tot zelfmoord opgeruimd waarbij ik tijdens het schoonmaken oog in oog stond met het slachtoffer. Zonder erbij na te denken, zei ik dat hij dankbaar moest zijn nog te leven.

Hij fronste wat en negeerde mijn woorden. Het enige waar hij interesse in had, waren zijn gloednieuwe, inmiddels bloederige sportschoenen. Ik zei dat ze niet meer te redden waren, maar daar dacht hij anders over. Na wat aandringen overhandigde ik hem zijn schoenen, samen met een aantal bebloede kledingstukken, waarna hij stilletjes verdween.

Later kreeg ik van de buren te horen dat hij na zijn zelfmoordpoging op kalme wijze naar buiten was gelopen om een sigaret te roken. Toen de ambulance hem kwam ophalen, wilde hij aanvankelijk niet mee. Hij moest en zou sterven, dat was zijn wens.

Ik was er altijd al zeker van, maar had het tot deze desbetreffende opdracht nooit zelf ervaren: hoe sterk het verlangen voor de dood ook is, een mens kan niet sterven voor zijn tijd.

- Tuğrul Çirakoğlu

05/06/2026

Hij had zelf gebeld. Het ziekenhuis had hem ontslagen. Hij mocht naar huis. Het verzoek was eenvoudig: zijn toilet schoonmaken. Door gezondheidsproblemen had hij ernstige diarree gekregen en alles vervuild. De woningbouw zou een nieuw toilet plaatsen, maar kon er niet bij zolang het oude er zo bij stond.

Hoe erg kan het zijn, dacht ik.

Toen ik de toiletruimte binnenstapte schrok ik. Een berg met gebruikte luiers op de vloer. De pot gevuld met ontlasting. Even verderop lag hij op bed. Op een vergeeld matras, tussen het afval. Uit zijn telefoon speelde een rustgevend muziekje.

"Gaat het, meneer?" vroeg ik.

"Ja," zei hij. Met dunne stem.

Hij woog misschien dertig, veertig kilo. Een man die ooit rechtop heeft gestaan, heeft gelopen, heeft gewerkt. Nu lag hij daar. Amper in staat om zich te verroeren. Kanker, ver gevorderd.

"Helpt niemand u?" vroeg ik.

Nee, zei hij. Geen familie. Geen thuiszorg. Geen buren die aanbelden of vroegen hoe het ging. Alleen hij, zijn bed, en de tijd die verstreek.

Tijdens het schoonmaken kon ik er niet bij. Dat deze man zo aan zijn lot werd overgelaten. Als ik niet zou ingrijpen, wist ik wat er zou gebeuren. Ik ken die kamers. Waar iemand weken later pas wordt gevonden.

Na de schoonmaak ging ik bij hem zitten. Wou hij niet af en toe naar buiten? Wie kookte voor hem? Hoe verschoonde hij zichzelf?

Ja, natuurlijk wil ik naar buiten, zei hij lichtelijk geïrriteerd. Wie wil er nou zo leven. Eten bestelde hij via de snackbar. En verschonen ging niet meer. "Kom niet te dichtbij," zei hij een paar keer. Hij schaamde zich voor zijn eigen lichaamsgeur.

Ik beloofde niks. Maar zei dat ik mijn best zou doen.

Direct na vertrek belde ik de verhuurder. Deze man gaat binnenkort overlijden, zei ik. Dat is niet meer te voorkomen. Maar hij hoeft niet zó te overlijden. Laat hem op een menswaardige manier sterven. In zijn eigen huis, op een fatsoenlijk matras, zonder afval om zich heen. Er werd gelukkig direct actie ondernomen.

Er zijn dingen die ik niet kan regelen. De kanker niet. De tijd die hij nog heeft niet.
Maar dit wel.

Niemand verdient het om alleen te sterven tussen afval en stilte.

Als ik iets voor hem heb kunnen betekenen, dan hoop ik dat het dit was: dat hij zich, al was het maar even, weer gezien voelde.

- Tuğrul Çirakoğlu

04/06/2026

Duivenpoep lijkt misschien onschuldig, maar kan ernstige gevaren met zich meebrengen. In dit blog-artikel bespreken we uitgebreid de gezondheidsrisico’s, hoe besmetting plaatsvindt en wanneer professionele hulp noodzakelijk is. Ook lees je welke stappen je zelf veilig kunt nemen en waarom het inschakelen van professionals vaak de voorkeur heeft.

Duivenpoep kan ziekteverwekkers en parasieten bevatten. Lees waarom verwijdering belangrijk is en wanneer professionele reiniging nodig is.

03/06/2026

Toen ik voor het eerst moest opruimen na een zelfdoding, voelde ik me angstig en gespannen. Ik wist dat er veel bloed zou zijn. De sterke ijzerlucht, toen nog totaal onbekend voor me, maakte me lichtelijk onwel. Het bloedspoor dat een verhaal vertelde was moeilijk te aanschouwen. Je kon de strijd om te overleven zien en voelen.

Met de tijd zijn de angst en spanning weggeëbd. Nu is er enkel nog één gevoel: medelijden. Waar eerst het bloed en de vervuiling de grootste impact op me hadden, houdt nu de omgeving waarin de zelfdoding heeft plaatsgevonden me bezig.

Het aanwezige bloed zie ik haast niet meer. Mijn aandacht wordt bijna uitsluitend getrokken door de algemene staat van de woning en de persoonlijke voorwerpen.

Zo was het ook in deze woning, waar een alleenstaande mevrouw van middelbare leeftijd had gepoogd haar eigen leven te nemen. Er was niet veel bloed aanwezig. Hierdoor kon ik me nog meer dan gewoonlijk focussen op al het andere in de woning.

Haar interieur bestond uit een mix & match van meubels die ze over de jaren bij elkaar had verzameld. Mooi kon ik het niet noemen, maar het was authentiek. Het was haar huis. En juist daar had ik het meeste moeite mee. Alles oogde zo normaal en huiselijk.

Tijdens het schoonmaken viel mijn oog op een stuk papier in de vitrinekast. Een wit A4’tje met blauwe lijnen. Ernaast lag een witte envelop waarop ‘in noodgeval’ geschreven stond.

Boven aan het vel papier stond een datum. Hierna volgde de tekst: ‘Hierbij verklaar ik [naam & geboortedatum], dat de stekker eruit mag wanneer ik in coma lig.’ Onder aan het vel stond: ‘Geschreven bij heldere zin’, gevolgd door haar handtekening.

Het blijft elke keer weer moeilijk om te aanschouwen hoe een ogenschijnend ‘normaal’ persoon besluit zijn of haar eigen leven te nemen. Deze mevrouw zat waarschijnlijk aan haar eettafel toen ze deze brief schreef. Dezelfde eettafel waar ze talloze keren aan had gegeten en gedronken.

Na het schrijven van de brief ging haar ‘normale’ leven nog enkele weken door. De woning was niet vervuild. Ze functioneerde duidelijk nog net als ieder ander. Al die tijd leefde ze een dubbelleven. Doen alsof het goed ging, wetende dat haar afscheidsbrief in de vitrinekast stond te wachten om ontdekt te worden.

- Tuğrul Çirakoğlu

02/06/2026

Azijn (ook wel azijnzuur genoemd) kent veel toepassingen als huishoudelijk schoonmaakmiddel. Het wordt onder andere gebruikt als ontvetter in de keuken, kalkverwijderaar in de badkamer, en doe-het-zelf wasverzachter. Er zijn echter ook mensen die beweren dat azijn kan functioneren als desinfectiemiddel. In dit blog-artikel willen we hier dieper op in gaan en een antwoord geven op de vraag of azijn ziektekiemen kan doden.

Is het waar dat azijn bacteriën doodt? Leer meer over de effectiviteit van azijn als natuurlijk desinfectiemiddel.

01/06/2026

De loodgieter had geweigerd om aan de slag te gaan. Gelukkig had hij wel melding gemaakt van de situatie. Er werd een hulpinstantie bij betrokken die de bewoner hielp de eerste stap te zetten: de badkamer laten schoonmaken.

Door de zenuwen had de man de hele nacht geen oog dicht gedaan. De loodgieter had hem uitgemaakt voor viezerik. Dit deed hem verdriet. Hij was bang dat ook wij hem ‘vies’ zouden vinden.

Zijn woning, een verlaten ogend pand, stond verborgen achter enorme hoeveelheden wildgroei. De voordeur ging moeizaam open door alle rommel binnen. Om hem niet in verlegenheid te brengen, deed ik alsof het allemaal niks voorstelde: “O, dit is niks hoor, meneer. Ik heb veel erger gezien.”

We liepen samen naar de badkamer op de eerste verdieping. Ik had vooraf foto’s toegestuurd gekregen, maar de situatie in het echt aanschouwen is toch altijd anders. Alles zat onder de stront.

Omdat hij het zichtbaar moeilijk had, hield ik het gesprek kort. Mijn enige vraag was hoe zijn badkuip tot de rand gevuld was geraakt met ontlasting. “Dat is geen ontlasting,” zei hij stellig, “Er lag een tijd terug veel sneeuw op het dak, dat is gaan smelten en door een lekkage op het dak naar binnen gestroomd.”

Stomme vraag, dacht ik bij mezelf. Hij zou toch nooit toegeven dat hij zelf het bad had volgepoept. Bovendien, of het nu ontlasting was of iets anders, feit bleef dat ik het bad moest leegscheppen en er vanzelf achter zou komen wat er werkelijk had plaatsgevonden.

Mijn neus werd van de poepgeur afgeschermd door mijn volgelaatmasker; een aanblaassysteem met motor voorziet het van frisse lucht. Nadat ik de bovenste laag had verwijderd, voornamelijk vloeistof, begon mijn emmer zich te vullen met dikke bruine drab. De walm was sterk genoeg om zo nu en dan het masker te penetreren en mij te doen kokhalzen.

Het leek erop dat de bewoner zijn toilet had verstopt en toen (uit noodzaak) in bad begon te po**en. Waarschijnlijk met het idee dat hij dit met water kon wegspoelen. Toen ook het bad verstopt raakte en bijna overliep, moest er wel hulp ingeschakeld worden.

Na afloop van de schoonmaak was het niet enkel de badkamer die straalde, maar ook zijn gezicht – van vreugde. Hij was niet vernederd of uitgelachen. We hadden hem in zijn waarde gelaten.

- Tuğrul Çirakoğlu

31/05/2026

Vezelrijk dieet? ...

30/05/2026

Deze staat zonder meer in onze top 10 van vervuilde toiletten ...

29/05/2026

Het eerste wat mij bij binnenkomst opviel was de deurmat. Over de jaren heen heb ik duizenden soorten deurmatten gezien. Dit is de enige die mij is bijgebleven. Een designdeurmat van kokosvezels in de vorm van een menselijk lichaam omtrek.

Terwijl ik de trap opliep naar de plek van overlijden vielen mij steeds meer designerproducten op. Design lampen, lichtschakelaren en deurklinken. Het voelde alsof ik de showroom van een exclusieve woonwinkel inliep.

Achteraf kreeg ik van de nabestaanden te horen dat de overledene jarenlang bezig was geweest met het verbouwen en inrichten van zijn woning. Over iedere vierkante centimeter was nagedacht. Voor de buitenwereld klopte het allemaal, binnenshuis was echter een ander verhaal.

Op een willekeurige avond ging hij op zijn design fauteuil zitten (met een nieuwprijs van net geen €2.000,- zag ik later online). Hij schonk zijn whiskyglas vol en zette deze neer op de design bijzettafel. Na de helft te hebben opgedronken greep hij een groot koksmes en nam zijn leven door middel van meerdere messteken. Zijn levenloze lichaam werd na 2 dagen gevonden.

Omringd door weelde kon ik tijdens het verwijderen van de bloedrestanten nergens anders aan denken dan de zin van het leven. Net als vele anderen groeide ook ik op met het idee dat succes gelijk staat aan veel geld hebben, wonen in een luxe woning, en een dure auto rijden. Want, ‘geluk kan je kopen’, was altijd het motto.

In zekere zin klopt dit. Mijn eerste woning was een oude, sociale huurwoning. In de winterperiode was het er enorm koud. In de zomerperiode zakte de thermosstaat zelden onder de dertig graden. Hoe hard ik ook mijn best deed, er kwam nooit een einde aan de het ongemak en de aanhoudende vocht- en schimmelproblematiek.

Toen ik meer ging verdienen kon ik groter en beter gaan wonen. Mijn buitenruimte is bijvoorbeeld groter dan het gehele oppervlak van mijn eerste woning. De woning zelf is vier keer zo groot. Ik heb geen kou- en warmteproblemen meer, noch vocht- en schimmelproblematiek.

Natuurlijk geeft dit een hoger niveau van geluk. Wie wilt er maandenlang tijdens de zomer levend gefrituurd worden in zijn of haar eigen woning? Maar ook dit geluk is maar van korte duur en beperkt. Inmiddels ben ik alweer op zoek naar een nieuwe, grotere woning.

Hetzelfde geldt voor de auto die ik rij, de kleding die ik draag, en het eten dat ik consumeer. Over de jaren heen is alles drastisch verbeterd. Toen ik mijn droomauto kocht kon mijn geluk niet op. Een week later was ik alweer aan het nadenken over mijn volgende auto.

Het nastreven van geluk door het vergaren van meer spullen en geld is een vicieuze cirkel. Er komt nooit een einde aan. De Profeet Mohammed (vrede zij met hem) verwoorde dit heel mooi toen hij zei: ”Als de zoon van Adam een vallei vol goud zou bezitten, dan zou hij wensen dat hij er twee had.”

Uiteindelijk wordt je als iemand die zijn schaduw probeert te vangen. Een onmogelijke opgave die je tot waanzin zal drijven. Als je echter je rug naar wereldse zaken toekeert, heeft het net als je schaduw, geen andere optie dan jou te volgen.

- Tuğrul Çirakoğlu